toen ze op de top was

door suusschrijft

Er was eens een meisje, bovenop de top van een berg.
Toen ze daar zo stond, bovenop, hoog op de top, kon iedereen zien dat ze genoot.
Ze genoot van drukte, gezelligheid, momenten van rust.
De zon leek te schijnen en ze voelde zich goed. Ze leefde het leven, soms leefde het leven haar. Maar wat maakte dat uit? Zo boven op de top?
Maar ze vergat te blijven kijken. Ze zag niet dat de zon zich verstopte en dat grijze wolken zich samenpakten.
En toen leefde het leven haar pas echt en was ze alle houvast in een keer kwijt. Voor ze het wist was ze alle controle kwijt. Ze tuimelde zonder enige waarschuwing vooraf de berg af.
De top is voorlopig gehuld in mist, niet te zien vanaf haar plekje in het dal. Hoeveel ze ook nadenkt, ze kan het moment niet terughalen waarop haar val begon. En ze belooft zichzelf dan ook, op de terugweg naar de top, niet weer het zicht te verliezen.
Want op de top zijn, weet ze nu, betekent niet op de top blijven.
Maar ze weet ook zeker dat ze de terugweg aandurft. Ondanks alles.

En ze zal vast nog lang en gelukkig leven..

šŸ˜‰

Advertenties