eenzaamheid

door suusschrijft

Een man in de bioscoop, alleen. Een vrouw in een pannenkoekenrestaurant, alleen. De man voor zijn tv, altijd op dezelfde stoel, alleen in zijn woonkamer.

En zo kan ik nog wel even doorgaan. Het zijn maar een paar voorbeelden van mensen waar ik spontaan medelijden mee heb.  Ze zijn alleen en mijn gevoel concludeert meteen: die is eenzaam. En zodra ik dat heb bedacht, komt er een enorm medelijden opzetten, compleet met knoop in mijn maag. En ‘zal ik even een praatje gaan maken’- gevoelens.

Onzin natuurlijk. Ik kies er zelf ook regelmatig voor mijn dag (deels) lekker alleen door te brengen. Maar ik weet dan dat dat mijn eigen keuze is.

Waarom kan ik dan niet aannemen dat bovenstaande mensen daar ook zelf voor kiezen? Geen idee. Misschien door de situatie waarin ik ze tegenkom. Of het idee dat niet iedereen die keuze heeft.

Wat ik wel weet, is dat eenzaamheid eigenlijk wel mijn grootste angst is.

Helemaal alleen over te blijven, brrr. Kippenvel krijg ik er van!

Ik kan gelukkig zeggen dat ik verre van eenzaam ben. En ik ontleen ook veel van mijn geluk aan het feit dat ik zulke lieve mensen om me heen heb.

En dat wens ik oprecht iedereen toe! Alleen al dat medelijden…is best vermoeiend af en toe!

Advertenties