Voorbij de regenboog

door suusschrijft

Ik had niets verwacht. En toch liep ik door. Boven me de glinsterende kleuren, magisch als altijd. Als kind al kon ik er naar blijven staren. Wat een wonder, de regen kleurt de hemel in.
En vandaag kon ik het niet weerstaan. Ik moest op weg, op avontuur.

Mijn reis begon dicht bij huis. Vanuit mijn woonkamer zag ik de regenboog en ik wist wat ik ging doen. Kriskras liep ik door bekende straten, steeds mijn ogen gericht op die gekleurde boog. Ik botste tegen de bakker op, die me geïrriteerd aankeek. Maar toen ik uitlegde dat ik op zoek was, naar het einde van de regenboog, lachte hij me bemoedigend toe.

Onderweg zag ik vooral sombere gezichten, fronsend naar de grijze regenwolken. En ik wilde ze wakker schudden, hun gezichten draaien naar daar waar de zon wel scheen. Maar ik wist het al, ze zouden niet naar me luisteren. Dus liet ik ze gaan. Gericht op mijn eigen doel. Wanneer ik aan het einde van de regenboog kom, zo dacht ik, zullen ze me wel moeten geloven. En dan is er voor hen nog tijd genoeg om ook hun gezicht naar de zon te keren.

Ik liet de bekende straten achter me en al snel ook de onbekende. Ik stapte de weiden in en merkte de invloed al. Hoe dichter ik kwam, hoe minder haast de mensen hadden. Ze keken me verbaasd aan, wanneer ze me stevig door zagen stappen. Maar ze groetten me en liepen rustig verder.

Langzaam trokken de grijze wolken weg en won de zon aan kracht. Ik realiseerde me dat ik weinig tijd had, voordat de kleuren helemaal vervaagden. Steeds sneller liep ik, tot ik rende, hoopvol kijkend naar de boog vol belofte boven me.
En toen was ik er. Ineens. Ik kan je niet vertellen wat ik daar zag. Daar waar de laatste regendruppels de kleuren nog even vast hielden, voor mij, daar ging ik zitten. En ik voelde me zo, zo opgelucht. Zo fijn en zo rustig. Na twee minuten was het voorbij.
De regenboog, maar niet het gevoel. 

Advertenties